Hoe het begon
In de zomer van 2016 hebben wij een van onze eerste projecten in Kharberd (Armenië) gerealiseerd samen met *Victory Family Centre Yerevan. Het was de eerste keer dat een bezoek werd gebracht aan een gezin waarbij wij persoonlijk aanwezig waren. De eerste paar minuten waren het moeilijkst. Veel kon ik (Diana) niet kwijt. Ik stond met een brok in mijn keel de situatie tot mij te nemen. Zes minderjarige kinderen, waarvan eentje nog maar paar maanden oud. Geen deuren, een gat in het dak en nog maar te zwijgen over de (aanwezigheid van) keuken, badkamer of slaapkamer.
Er stond één tweepersoonsbed in een kleine ruimte die deels de keuken moest voorstellen en deels de slaapkamer. Op dat ene bed sliepen zij met het hele gezin van acht personen. Er was geen badkamer te bekennen, enkel een houten toiletcabine op ongeveer 20 meter afstand van de woning. Doordat hun woonplaats slecht bereikbaar was, gingen de kinderen niet naar crèche. In plaats daarvan hielpen de oudste kinderen hun moeder met het verzamelen van brandhout of het schoonmaken van de koeienstallen in de buurt in ruil voor melkproducten. De vader van het gezin was niet thuis. Hij was met het vee van een boer de bergen op gegaan om ze te laten grazen en zou pas over een aantal dagen terugkeren.
Hartverscheurend was het om te zien dat de kinderen niet wisten hoe met de meest simpele speelgoedjes te spelen en met vragende ogen ons aankeken. Toen het eenmaal aan ze was uitgelegd en ze begonnen te spelen met de meegebrachte speelgoederen, verscheen een lach op ieders gezicht alsof de zon begon te schijnen na een regenval. ‘Everything in life has a price tag’ is een bekend citaat, maar het gevoel dat je krijgt bij het zien van een lach op het gezicht van een kind en het besef dat je hebt bijgedragen aan een moment waarin ze kunnen genieten van het kind-zijn is onbetaalbaar en onbeschrijflijk!
